Dinsdag 11 augustus. Geschreven in angst.

Hey!

Ik zit eigenlijk al tweeënhalf uur mezelf zover te krijgen om te gaan schrijven. Het is nu 21:45 en al mijn vrienden zijn lekker Fortnite aan het spelen. Eigenlijk hadden we dat samen gepland en had ik er heel veel zin in. Toch lig ik hier in bed met buikpijn, misselijkheid een brok in mijn keel en een beetje paniek.

Ik heb van de verpleegkundigen van Vincent Van Gogh, die wekelijks bij mij thuis kwamen, geleerd dat ik mijn angst moet zien als iets wat drie stadia heeft: groen, oranje en rood. Op dit moment zit ik in oranje, denk ik. Als ik het een cijfer moest geven, zou het een 7 zijn.

Ik heb ook geen idee waar het vandaan komt of waarom ik precies bang ben nu. Misschien omdat ik een beetje misselijk werd en dat gevoel nog niet echt is afgenomen. Ik heb al een paracetamol en lorazepam gehad, maar het lijkt niet echt te helpen.

Papa zegt dat ik moet eten en blijven eten en dat ik me anders alleen maar slechter zal voelen. Dat klopt denk ik ook wel, aangezien ik op dit moment veel te weinig weeg en dat niet zo gezond is als je 21 bent en ongeveer 1,65 meter. Toch heb ik het avondeten overgeslagen vandaag.

Mama had zalm met teriyakinoodles gemaakt, maar ik rook het op mijn kamer al en vond het zo heftig ruiken. De laatste tijd triggeren veel kruiden mijn angst om ziek of misselijk te worden, en zalm eigenlijk altijd al.

Anyways, ik baal echt enorm dat ik niet lekker mee kan gamen met de rest. Ik voel me alleen zo shit dat ik me waarschijnlijk helemaal niet op het spelletje kan focussen. Dan moet ik ook nog tussendoor praten en luisteren naar wat zij zeggen en daar voel ik me op dit moment niet comfortabel genoeg bij.

Ik zat er ook aan te denken om misschien een dutje te doen, in de hoop dat het weg is als ik wakker word. Maar zodra ik in stilte lig, gaan mn gedachten helemaalll de verkeerde kant op. Dat merkte ik net al, want het gebeurde zelfs drie keer een beetje terwijl ik mijn kleurspelletje op mijn telefoon aan het doen was.

Maar wat mij dus enorme stress geeft, is dat ik donderdag naar Venray moet. Dat is al een half uur rijden, wat ik sowieso heel akelig vind omdat ik eigenlijk niet echt mijn huis uit durf. Volgens mij ben ik ondertussen al twee weken mijn dorp niet uit geweest. Misschien ben ik in die tijd drie keer naar de supermarkt of drogist geweest en één keer naar mijn nagelafspraak, wat eigenlijk maar twee minuten van mijn huis af is en nooit lang duurt. Toch durf ik daar nog steeds niet alleen naartoe.

Klinkt misschien raar, maar als ik mijn nagels laat doen, heb ik altijd het gevoel alsof ik vastzit. Ik kan natuurlijk niet midden in mijn afspraak opstaan met natte nagels en wegrennen zonder te betalen of zoiets. Bij de supermarkt kun je in principe altijd weg.

Dat is ook al eens gebeurd. Ik was met mama bij de supermarkt en kreeg zo'n enorme paniek en vluchtdrang dat we de kar hebben laten staan en naar buiten zijn gevlucht. Ik durfde daarna niet eens zelf naar de auto te lopen, omdat ik bang was dat ik de auto niet zou herkennen.

Heel gek, I know, maar dat is nou eenmaal hoe mijn angststoornis doet af en toe.

Eergisteren voelde ik me ook ontzettend rot en verdrietig. Ik was totaal verslagen door mijn angst en voelde me ff heel stom en boos. Ik vond het gewoon superoneerlijk.

Ik zat toen beneden met papa te praten en te huilen en kreeg ineens het idee om met de auto naar de Maas te gaan en daar verder te praten. De muren kwamen echt even op me af.

Toen we best een tijdje op een bankje hadden gezeten en over alles hadden gepraat, maar vooral over mijn angsten, vroeg ik om een ijsje. Want als ik dan toch iets moest eten met tegenzin, dan het liefst een softijsje met discodip.

Toen we daar waren, kreeg ik enorme paniek en durfde ik de auto niet uit. Ik dacht bij mezelf: laat dat rot ijsje maar zitten, ik wil weg.

Maar ja, dat was een beetje tegenstrijdig met waar we zojuist uren over hadden zitten praten. We hadden mama ook nog gebeld en haar een ijsje beloofd.

Papa probeerde me een duwtje in de rug te geven. Ik maakte de autodeur open en stapte uit, benauwd, misselijk en echt op het punt om te huilen.

Oh ja, ik zag er trouwens ook totaal overreden uit. In mijn pyjamabroek en een veel te groot, gekreukeld shirt, zonder gekamde haren, zonder make-up en met enorme wallen. En voor de info: ik ben ook lijkbleek sinds ik niet echt buiten kom, dus dat hielp ook allemaal niet mee.

Toen we de drie passen van de auto naar de ingang van de ijssalon hadden gemaakt, bevroor ik. Ik zei al iets van: "Nee, ik durf echt niet," in een piepstemmetje.

Hij zei iets van: "kom nou, anders staan we helemaal voor paal zo." Waar hij ook echt wel heel erg gelijk in had.

Zonder na te denken pakte ik papa's hand en stapte ik binnen.

Hij bestelde mijn ijsje en toen begon het helemaal mis te lopen. Ik voelde mijn hart bonken in mn keel, mn benen voelden verlamd en ik kreeg tranen in mn ogen. De hele ijssalon begon te draaien.

Ik zei zachtjes tegen hem "ik wil weg. Ik moet NU naar de auto."

Hij heeft zo'n hypermoderne, ingewikkelde Tesla zonder autosleutel, maar eentje die opengaat met zijn telefoon. Dus hij gaf me zijn telefoon en begon hardop na te denken over hoe hij kon betalen zonder telefoon.

Terwijl het enige wat ik wilde was WEG daar.

Ik pakte zn telefoon aan en rende nog net niet naar de auto. Ik had het gevoel dat ik elk moment door mIJn benen kon zakken, maar ik heb het gehaald

Ik ging snel zitten, pakte mijn knuffels en begon te huilen en trillen. Ik zweette me ook kapot.

Maar voordat ik het wist, was papa al terug met zijn ijsje en met mama's ijsje en zijn we snel naar huis gegaan. Gelukkig nam de paniek al heel snel af toen ik weer in de auto zat.

Maar wat ik eigenlijk wilde bereiken met dit fantastische ijsjesverhaal, was dat ik toen dus wél zelf naar de auto ben gelopen.

Hahah. Hoe achterlijk het ook klinkt, was dat voor mij wel een kleine overwinning.

Maaar terug naar donderdag,

Als ik naar Venray moet, gaan papa en mama allebei mee. Ik ben er nu twee keer op gesprek geweest en het is nogal overweldigend daar.

In het gesprek donderdag krijg ik dus te horen of ik daar kan worden opgenomen bij de afdeling dwang en angst en voor hoelang dat dan zou zijn, als het goed is.

Nou, dat geeft me echt enormmm veel stress.

Ik denk nu al telkens als ik bang ben: Oh neee, hoe moet dat nou als ik dan helemaal daar vastzit, weg van mijn kamertje en mijn bedje en mijn ouders?

Maar goed, blijkbaar zie ik een klinische opname helemaal verkeerd. In mijn hoofd wordt het echt een soort afgrijselijk trainingskamp. Papa vroeg me ook al hoe ik daar in vredesnaam bij kom, want dat zou toch niemand met angst helpen?

In mijn hoofd moet ik daar stipt om 8:00 uur mijn bed uit, ongeacht hoe ik me voel. En heb ik een soort van drie of vier Nanny Mcphee's waarvan ik alles moet doen waar ik bang voor ben.

En dan zit ik constant met twintig andere kandidaten die allemaal zware smetvrees of zo, terwijl ik makkelijk vijf dagen niet douche als ik bang ben om te douchen. (Goor sorry ik weet he.t) Mijn knuffel is al jaren niet meer in de wasmachine geweest en daar zit ik eigenlijk ook absoluut niet op zit te wachten.

Dus daarin neem ik je nog wel mee: hoe dat allemaal verloopt en of ik daarna klaar ben om in het leger te gaan.

Maar ja, dat werkt me wel enorm op mijn zenuwen.

ook al weet ik in mijn verstand ergens dat het me waarschijnlijk wel gaat helpen. Van hier in mijn bed onder de deken verstoppen wordt het tenslotte ook niet beter. Waarschijnlijk juist erger.

Wat wél leuk is, is dat er vanochtend, toen ik wakker werd, er een pakketje voor me was. Ik had volgens mij zaterdag op TikTok zo'n mystery scoop met allemaal parfummetjes.

Je betaald een vaste prijs en dan scheppen ze in een grote bak met allemaal spulletjes (in dit geval parfummetjes) en dat sturen ze dan naar je op. Je weet dus eigenlijk helemaal niet van tevoren wat je koopt.

Daarna heb ik twee witte bolletjes met hagelslag gegeten. Dat is eigenlijk ook het enige wat ik vandaag heb gegeten, maar ik werd pas ergens in de middag wakker.

Ik weet dat ik eigenlijk moet proberen om dalijk nog iets te eten, maar ik heb nog even niks kunnen bedenken wat ik nu durf te eten.

Daarna heb ik mijn grote aquarium met twee goudvissen en éé of andere zuigvis, die ik eigenlijk niet zo goed onderhoud, helemaal leeggemaakt. Mijn vissen heb ik overgezet in een huge vissenkom die ik op Bol had besteld.

Wat ik echt best wel vreemd vond, was dat er een sticker op zat met de tekst: "May not be 100% waterproof."

Hahahahah.

Dussss als die vannacht uit elkaar klapt, laat ik het je weten.

Maar ik vind het er eigenlijk wel veel leuker uitzien. Ik had tijdens het hele proces wel een kleine paniekaanval, maar dat is oké. Ik heb me erdoorheen kunnen bijten en de visjes snorkelen nu lekker in hun kommetje met eindelijk zuiver water.

Dat was het eigenlijk wel voor vandaag.

Ik ga nu snel een plasje plegen, want dat moest ik al sinds ik begon met schrijven, ik durf alleen niet zo goed op te staan, maar het moet vroeg of laat toch wel gebeuren.

Hopelijk kan ik een beetje slapen vannacht.

Oh ja, en morgen komt hopelijk mn nieuwe iPad binnen, die eigenlijk gisteren al binnen zou komen, maar dat schiet allemaal niet op.

Dan kan ik met mijn eigen handschrift kan posten. Dat vind ik leuker en persoonlijker. Ik kan dan ook aan mijn logo werken in plaats van dat AI-dingetje wat er nu staat.

En daarna ga ik,  als ik genoeg ballen bij elkaar heb geraapt, een keer audio's toevoegen waarin ik alles vertel als je te lui bent om te lezen.

Hahahah, grapje,

Sommige mensen vinden dat misschien gewoon leuker of fijner dan zo'n hele lap tekst lezen.

Nou, gefeliciteerd. Je bent op het einde van mijn gezeur aangekomen.

Update: mijn angst is nu een 5, denk ik 

En ik ga toch maar ff noodles opwarmen.

Love You!!!!

Kusjes,

Rosalie Xxx