Soms komt een paniekaanval inderdaad plotseling, zonder duidelijke aanleiding. Het voelt dan alsof het uit het niets komt en je overvalt. Dit maakt het vaak nog verwarrender en beangstigender. Het voelt op zo'n moment heel oneerlijk want je was hoogstwaarschijnlijk niet bewust iets aan het doen om de angst te triggeren en toch gebeurd het dan en dan wil ik altijd al snel de schuld op iets leggen en een nieuwe trigger bedenken. Maar realistisch gezien komt het gewoon soms uit angst voor paniek.

Mijn angsten zijn met de jaren verergerd en hebben mijn leven beïnvloed. De precieze oorzaak is vaak complex net zoals bij mij en kan te maken hebben met dat ik een angst heb voor braken of angst om de controle te verliezen. dit heeft zich bij mij uitgebreid tot een enorme angststoornis, waarvan ik zelf ook nietmeer weet wat nou de oorzaak of het gevolg is. Soms ben ik zo bang dat ik zelfs bang ik wil liever even braken en dan van de angst afzijn. Dat komt omdat ik dus ook een enorme angst heb ontwikkeld voor paniekaanvallen. Als het ware heb je in een paniekaanval voor je gevoel ook 0 controle en zie ik het als een grote duivel die me dan probeerd op te slokken, wat ik natuurlijk liever gewoon lekker niet voel.

Een paniekaanval voelt niet zomaar als een angstig gevoel. Het is een overweldigende ervaring die je hele lichaam en geest in beslag neemt. Denk aan klappertanden, ongecontroleerd huilen en trillen, een snelle hartslag die bonkt in je keel, je armen en benen die gaan tintelen of gevoelloos raken, duizeligheid, misselijkheid, koppijn, verzurende spieren, zweten, beelden over enge dingen die voorbij flitsen, je heel graag willen vastklammen aan iets of vuistjes maken, het gevoel van willen vluchten van jezelf, het gevoel dat de paniek nooit meer over gaat, niet goed meer kunnen slikken, kaakklemmen, je omgeving niet goed kunnen waarnemen, vervreemding van jezelf, rommelende buik, een verslagen gevoel dat de paniek toch weer is doorgekomen, niet goed kunnen praten of bedenken wat je wilt zeggen, snelle en korte ademhalingen, wat mensen om je heen zeggen niet kunnen ontvangen in je brein, het gevoel dat je door je benen gaat zakken, benauwdheid, racende gedachtes en een heel onveilig gevoel. En ja soms helaas allemaal tegelijkertijd.

Een belangrijke misvatting is dat een paniekaanval zomaar even te overwinnen is. Ook denken mensen vaak dat ik invloed heb op het moment van een aanval, terwijl ik soms helemaal geen invloed heb op of er een paniekaanval gaat komen. Of dat je in een paniekaanval nietmeer na kunt denken over hoe en wat. Ook gebeurd het vaak dat iemand denkt als we het er van te voren over gehad hebben dat er dan geen angst meer over is wat dus eigenlijk niet zo werkt. Ook denken mensen vaak dat ze me er wel ff uit kunnen helpen waar ik dan liever toch van weg loop op zo'n moment. Niet omdat dat persoonlijk is of omdat ik die persoon niet vertrouw, maar iemand er bij hebben waar het nog niet vele malen eerder bij is gebeurd en waarvan ik dus niet weet of diegene het wel begrijpt kan het vaak juist erger maken. Dit is dus niks persoonlijks.