Op een nacht, toen ik aan het snijden was, keek ik naar mijn benen en kreeg ik ineens het besef dat dit niet langer grappig of oké was. Ik kwam huilend naar beneden, laat in de nacht, waar m'n zus nog zat.

Ik vertelde haar dat ik haar iets moest vertellen, maar dat ik het niet kon vertellen. Ze keek me natuurlijk behoorlijk verward aan. Uiteindelijk liet ik het haar met een enorme brok in mijn keel zien, omdat ik de woorden absoluut niet over mn strot kreeg.

Ze reageerde superlief en bood aan dat zij het de volgende dag aan papa en mama zou vertellen, zodat ik de confrontatie niet zelf aan hoefde te gaan.

Zo gezegd zo gedaan.

Dit moment veranderde alles.

Ik moest naar de huisarts, het fysiek laten zien en er vragen over beantwoorden. Mensen om me heen, zoals mijn naaste familie of vriendinnen, mentoren en hulpverleners maakten zich ernstig zorgen.

Daarna verloor ik bijna al mijn vriendschappen, omdat mijn problemen op zo'n jonge leeftijd veel mensen afschrikten. Niemand had dit achter mij gezocht en sommigen wilden er dan ook helemaal niks mee te maken hebben. De een omdat het verdrietig voor ze was, de ander omdat ze het vies of akelig vonden, of omdat ik te 'emo' was. En dat was toen absoluut niet cool.

In die tijd was emo eerder een scheldwoord dan een manier van zijn.

Ik kreeg al snel hulp aangeboden via de gemeente. Ik had al die jaren tegen mezelf gezegd dat ik never ever ooit therapie zou gaan doen, dus daarin verraadde ik mezelf compleet, althans zo voelde dat voor mij. Ik kon hulp dan ook maar moeilijk toelaten.

Ik kwam in een Zoomcall terecht met meerdere professionals met verschillende expertises, die naar mijn verhaal luisterden. Daarna mocht ik zelf kiezen met wie ik in zee wilde gaan. Dat bleek een expertisetent te heten. Ik dacht op dat moment dus dat het altijd zo ging.

Ik koos een meneer die enkele weken bij mij over de vloer kwam om met mij te praten.

Kort daarna kreeg ik mijn eerste paniekaanval.

Wat de start was van een heftige angst- en paniekstoornis die mijn leven compleet zou overnemen.

Ik ging samen met mijn ouders naar de spoedeisende hulp, omdat ik zo van slag was dat ik al 4 dagen niet had gegeten of gedronken. Ik werd daar één nacht opgenomen vanwege uitdroging.

En toen heb ik heel stoer mn ouders naar huis gestuurd.(hier rechts op de foto zie je me ook nog ff heel stoer voor doen in het ziekenhuis)

Want ik zou daar wel fftjes alleen een hele nacht blijven.

Dat deed ik wel vaker: doen alsof ik het allemaal prima zelf kon, zolang ik maar niemand tot last zou zijn.

Uiteindelijk kon ik natuurlijk helemaal niet slapen van de angst en kwam mama gauw terug om bij mij in het ziekenhuisbedje te slapen.

Ik smeekte de dokters om een wonderpilletje waardoor ik rustig zou worden, maar al snel werd mij duidelijk gemaakt dat zo'n pilletje niet bestond.

Ik voelde me compleet verslagen en verloren.

De volgende dag kwam de meneer van de expertisetent weer bij mij thuis en kreeg ik te horen dat ik de dag erna bij de kliniek werd verwacht.

Nou, je raad het al.

dat wilde ik ABSOLUUT niet.

en daardoor werd ik alleen maar banger.

Ik ben daar uiteindelijk op gesprek geweest, heb duidelijk aangegeven dat ik daar absoluut niet wilde zitten en werd weer naar huis gestuurd met oxazepam.

In mijn hoofd was dat alles wat ik nodig had. Ik zou me wel redden. Gewoon, net als een simpele griep. Dat gaat vanzelf weer voorbij, dacht de dertienjarige Roos...

Kon ik toen maar weten dat dit nog maar het begin was.